This is some flash content - you'll need the flash plugin to see it


Informacje weterynaryjne

Ochrona środowiska


To, że wymogi wzajemnej zgodności zaczynają obowiązywać od początku b.r. wszyscy zainteresowani z pewnością już wiedzą z mediów, poprzez odbyte szkolenia czy z wydanej przez Ministerstwo Rolnictwa broszury.  Na początek będzie sprawdzana prawidłowość rejestracji i znakowania zwierząt domowych, którą powierzono w naszym kraju Inspekcji Weterynaryjnej, oraz przestrzeganie wymogów ochrony środowiska, które kontrolować będą pracownicy ARiMR.  O ile już po dwuletnim okresie kontroli znakowania stad można powiedzieć, że wymóg ten zasadniczo jest przestrzegany przez hodowców, to z ochroną środowiska nie jest jeszcze najlepiej. Zasadnicze problemy stwarza bezpieczne dla środowiska zagospodarowanie obornika,  a w szczególności stan techniczny płyt gnojowych i zbiorników na gnojowicę.  Do napisania artykułu skłoniły mnie moje dotychczasowe doświadczenia zawodowe jak też problemy jakie mam z sąsiadem na wsi, który wybudował gnojownik po granicy z moją działką. Niewłaściwie składowane odchody zwierzęce to doskonałe środowisko do rozwoju wszelkiego rodzaju robactwa, a much przede wszystkim, oraz chorobotwórczych zarazków Z miejsc przechowania nawozu, które nie spełniają wymaganych norm izolowano nawet przecinkowce cholery. Ponadto przesiąkająca do podłoża gnojowica zanieczyszcza wody gruntowe i degraduje glebę.     Zgodnie z obowiązującym prawem budowlanym i wymogami ochrony środowiska w każdym gospodarstwie utrzymującym zwierzęta gospodarskie powinny znajdować się odpowiednio przystosowane do tego celu składowiska zarówno odchodów stałych – płyty gnojowe jak i płynnych – zbiorniki na gnojówkę. A oto kilka praktycznych uwag związanych z prawidłowym zlokalizowaniem i wykonaniem płyt gnojowych i zbiorników w gospodarstwie utrzymującym bydło:


  1. Wymagana powierzchnia płyty i pojemność zbiornika zależy od wielkości stada, ilości ściółki i czasokresu składowania.
  2. Warunki lokalizacji w obrębie posesji: zachowanie minimalnej odległości od  granicy z sąsiednią działką – 4 m, od silosów na zboże i pasze – 5m, od silosów na kiszonki, magazynów pasz i ziarna - 10 m, od studni - 15 m, od budynków mieszkalnych na sąsiedniej działce – 30 m
  3. Płyty gnojowe powinny być trójstronnie obudowane murkiem oporowym (mniejsza emisja zapachów niż przy płycie płaskiej) i mieć nieprzepuszczalne dno, ze spadkiem w kierunku kratki ściekowej.
  4. Zbiorniki powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne i szczelne przykrycie. Dla mniejszej emisji substancji zapachowych wskazane jest budowanie zbiorników głębszych o mniejszej średnicy.
  5. Otoczenie płyty i  zbiornika powinno mieć spadek w kierunku odpływu do kanału i zbiornika.
  6. Zaleca się stosowanie łatwo rozbieralnego zadaszenia na płytę w celu zabezpieczenia przed opadami i nasłonecznieniem.
  7. Wskazane jest utworzenie 4-metrowego pasa zieleni (drzewa, krzewy, pnącza) od granicy z sąsiednią działką .
  8. Otoczenie płyty powinno być utrzymane w czystości i porządku, najlepiej obsiane trawą. Niedopuszczalne są wycieki i kałuże gnojowicy.
  9. Istnieje konieczność zwalczania much w sezonie letnim.

Utrzymując zwierzęta gospodarskie należy pamiętać również o tym, że na wsi powstaje coraz więcej gospodarstw agroturystycznych i zamieszkuje coraz więcej osób nie związanych z rolnictwem. Róbmy zatem wszystko aby nasze obejścia były schludne i czyste, a nieprzyjemne zapachy nie uprzykrzały życia innym.
Może trochę i szkoda,  że wieś się wyludnia,  część gospodarstw przestała istnieć, a miejsce dotychczasowych mieszkańców zajmują przybysze z miasta. Są to nieodłączne skutki przemian społeczno-gospodarczych ostatnich lat.