This is some flash content - you'll need the flash plugin to see it


Informacje weterynaryjne

Współczesne zagrożenia chorobami zaraźliwymi.

Od zarania dziejów świat dotykały liczne epidemie chorób zaraźliwych, które na przestrzeni  wieków bywały główną przyczyną zgonów ludzi i strat wśród pogłowia zwierząt domowych. Niektóre choroby przenosiły się od zwierząt na ludzi. Współcześnie nazywamy je zoonozami. Od okresu średniowiecza znane są w Europie epidemie* czarnej ospy, dżumy czy cholery. Szerzącą się na dużych obszarach chorobę nazywano zarazą, pomorem lub morowym powietrzem. Szerzeniu się chorób sprzyjały klęski głodu i liczne wojny. Bardzo długo ludzkość nie znała czynników zakaźnych wywołujących choroby: bakterii i wirusów. Chorobotwórcze zarazki poznano i opisano dopiero w dziewiętnastym wieku. W czasach mniej nam odległych ludzkość nękały często zachorowania na tyfus, gruźlica, syfilis czy liczne choroby wieku dziecięcego. Wiek dwudziesty przyniósł niebywały rozwój cywilizacyjny świata, a z nim podniesienie na wyższy standard codziennych warunków życia ludności  a przede wszystkim poprawę higieny. Nastąpił rozwój nauk medycznych. Opracowano szczepionki, a do leczenia wprowadzono antybiotyki. Opanowana została większość chorób zaraźliwych ludzi i zwierząt. Podobnie było i w naszym kraju.

Więcej...

 

Schorzenia bydła cz. II

Otręt bydła / zakaźne zapalenie nosa i tchawicy (IBR-IPV)

Jeszcze kilkanaście lat temu, uważano, że schorzenie to dotyczy głównie buhajów wykorzystywanych do krycia w punktach kopulacyjnych. Dzisiaj, gdy w rozrodzie bydła dominuje inseminacja objawy choroby bywają bardziej zróżnicowane i przynoszą określone straty ekonomiczne.
Ta rozpoznana 50 lat temu zakaźna choroba bydła wywoływana jest przez herpesvirus bydlęcy. W zależności od podtypu wirusa, których jest kilka mogą występować objawy ze strony układu oddechowego – zapalenie nosa i tchawicy z zapaleniem spojówek, ze strony układu rozrodczego - grudkowe zapalenie sromu i pochwy u krów, a u buhajów zapalenie żołędzi prącia. Charakterystyczne jest bezobjawowe bytowanie wirusa w organizmach zwierząt, które przechorowały czyli tzw. latencja. Zwierzę raz zakażone pozostaje nosicielem zarazka na całe życie i jest źródłem zakażenia dla innych zwierząt. Dlatego też choroba w stadzie może utrzymywać się przez wiele lat. Źródłem zakażenia mogą być też dzikie przeżuwacze i kleszcze.
Uaktywnienie zakażenia i siewstwo zarazka występuje wskutek różnych czynników stresogennych takich jak transport, niewłaściwy mikroklimat, zmiana żywienia, inne choroby i okres okołoporodowy.

Więcej...

 
Więcej artykułów…