This is some flash content - you'll need the flash plugin to see it


Informacje weterynaryjne

Schorzenia bydła cz. II



Przebieg choroby w stadzie uwarunkowany jest poziomem odporności zwierząt i zjadliwością wirusa. Znaczenie ma także stopień zagęszczenia zwierząt, system utrzymania i żywienie. Istotne znaczenie w rozprzestrzenianiu choroby mają przerzuty zwierząt i wprowadzanie nowych osobników. Inny jest przebieg choroby w stadach zakażonych od dawna, a inny tam, gdzie zwierzęta po raz  pierwszy zetknęły się z zarazkiem.
Chorują wszystkie zwierzęta niezależnie od wieku. Objawy kliniczne mogą dotknąć dużą część stada lub pojawiać się sporadycznie, u pojedynczych sztuk. Zachorowalność w stadzie dochodzi od 20 do 100 % w ciągu kilku tygodni. Śmiertelność sięga kilkunastu procent.
W przypadku zakażenia górnych dróg oddechowych obserwuje się wysoką gorączkę, osowiałość i zmniejszenie apetytu, a następnie przekrwienie błony śluzowej nosa i wypływ surowiczy przechodzący w śluzowy i ropny. Dołącza się zapalenie spojówek i ślinienie się zwierzęcia. Później infekcja rozszerza się na krtań, tchawicę i płuca dając objawy kaszlu oraz duszności. W stadach bydła mlecznego gwałtownie spada produkcja mleka. Może też dochodzić do obumierania zarodków i poronień, których odsetek sięga 25 % przy pierwszym kontakcie z zarazkiem. Ronienia występują po upływie 3-4 miesięcy od zakażenia i przechorowania postaci oddechowej i dotyczą najczęściej ostatniego trymestru ciąży.
U cieląt może występować stan zapalny dróg oddechowych, gardła i przełyku prowadzący często do upadków.
W wyniku zakażenia wirusem układu rozrodczego dochodzi do rozwoju postaci choroby nazywanej otrętem. U krów objawia się to unoszeniem ogona i częstym oddawaniem moczu. Potem pojawia się obrzęk, bolesność i zaczerwienienie błony śluzowej sromu i pochwy oraz śluzowy wypływ z dróg rodnych.  Na powierzchni śluzówki  widoczne są białawe grudki, z których powstają nadżerki i owrzodzenia. W przypadku powikłań bakteryjnych może dochodzić do jałowości.
U buhajów na błonie śluzowej prącia i napletka występują zmiany zapalne, których następstwem mogą być zrosty i stulejka.
Choroba wywołuje w stadzie znaczny spadek wydajności mlecznej, pogorszenie wskaźników inseminacji, poronienia i problemy z odchowem cieląt. Występują też ograniczenia w handlu bydłem i w dystrybucji nasienia i embrionów.
Rozpoznanie choroby opiera się na podstawie objawów klinicznych i badania laboratoryjnego krwi. Ze względu na wirusową etiologię choroby brak jest swoistego leczenia. Stosuje się leki przeciwdziałające wtórnym zakażeniom bakteryjnym. Zalecana jest poprawa warunków bytowych oraz odizolowanie chorych zwierząt. Profilaktycznie można stosować szczepionkę dostępną w lecznicach weterynaryjnych. Zgodnie z obowiązującym prawem choroba podlega obowiązkowi rejestracji, a koszty jej zwalczania nie są pokrywane z budżetu państwa.

Józef Matyskieła  Lekarz weterynarii